1555

ვიცი, რომ შევიცვალე.
ვიცი, რომ მთელი არსებით დავმძიმდი.
ვიცი, რომ აღარ ვიღიმი ქუჩაში.
ვიცი, რომ აუტანელი გავხდი.

ისიც ვიცი, რომ ყველას გავურბი. ვემალები. ათას რამეს ვიმიზეზებ.
ისიც ვიცი, რომ საკუთარ თავს აღარ ვგავარ.

ძალიან დამღალა სისტემამ.
მეშინია იმის, რომ… შეიძლება გარშემო ყველას იმედები გავუცრუო. ჩემგან ხომ საუკეთესოს ელიან.
იცინეთ.. იცინეთ… თუნდაც ,,რას იტყვის ხალხი” დაარქვით.
არც ნუგეშს არ ველი.
არაფერს არ ველი, გარდა…
გამოცდა.
გამოცდა.
გამოცდა.
საზღვარს გამოცდა.
ცოტაც და…
3-4 თვეც და..
უკვე ნამდვილად გამოცდა!!!

ბლოგი ცოტა ხნით დახურული მქონდა, რათა არ მეწუწუნა.
რა შუაშია, მაგრამ…
მომენატრეთ..
პს. ნეტა BNG-ში რა ხდება?
:)

წერილი, რომელიც მივიღე

მიმაჩნია, რომ სამყარო გარკვეულ კანონზომიერებას ემორჩილება და არც-ერთი მოვლენა არ არის შემთხვევითი, მაგრამ მაინც გამაოგნა იმ წერილმა, რომელიც კარგა ხნის წინ მივიღე.
ძალიან მიჭირდა ამის სააშკარაოზე გამოტანა. ახლაც მიჭირს…
ასე მგონია, იმ იდუმალ ძალას, რომელიც ამოუცნობი ენერგიით მავსებს, დაკარგავს.
მაგრამ მგონი საკმარისზე მეტს ვსაუბრობ.
და მაშინ…
იხ. წერილი:

,,ჩემო პატარა, სულელო ნინიტო, ახლა 17 წლის ხარ და გგონია, რომ სამყაროს ასე თუ ისე იცნობ. გგონია, მუდამ შეგიძლია გრძნობების კონტროლი და ჯერ კიდევ თვეობით ნერვიულობ ისეთ უმნიშვნელო ფაქტებზე, რომელიც ახლა ღიმილადაც არ მყოფნის.
კვლავ წიგნების გადმოსახედიდან უყურებ ყველაფერს, კვლავ გგონია, რომ პასუხებს მუდამ იპოვი წვრილი შრიფტით დაფარულ ფურცლებზე. ღმერთს გარეთ ეძებ, უამრავ კითხვას სვამ და ცდილობ ყველაფერს ახსნა უპოვო, მაშინ, როცა უფალი თავად შენშია, მაგრამ ამოუცნობის შესწავლის წყურვილით გაბრუებულს გულში ჩახედვა დაგვიწყნია. გეგმებს აწყობ, თვლი, მსჯელობ, ნერვიულობ, ისევ აწყობ, ისევ ღელავ, ფიქრობ და დაუსრულებლად.
რობოტად ქცევაზე ოცნებობ, მაგრამ დამიჯერე, ოდნავადაც არ არის საჭირო. მთავარი ემოციების სწორად გამომჟღავნება ისწავლო. როგორ? დრო გიჩვენებს.
ახლა მითხრეს, იქნებ წერილი მისწერო 17 წლის ნინიტოსო, დავიბენი… მე მომავლის ნინო ვარ, მაგრამ არ მინდა რამე მოგიყვე, ამით ყველაფერი აზრს დაკარგავს. რჩევა მიეციო. ერთადერთ რამეს გეტყვი:
სამყარო ფერადია, არასდროს მოირგო შავ-თეთრი სათვალე, ხომ იცი, ყველაფერი ნატურალური სჯობს.
სიამოვნებით დავუბრუნდებოდი შენს ასაკს, როცა ცხოვრებისეული გზა მარტივი და ამავდროულად რთულიცაა, როცა ყველაფერი(ემოციით დაწყებული) სუფთა და ჯერ კიდევ ბავშვურია, როცა ვიღაცის ‘უბრალო’ კომენტარმა თუ წერილმა შეუძლია ხელის და ტუჩების დაბუჟებამდე განგაცდევინოს სიხარული.
ნინიტო, უნდა გამოგიტყდე, ისე მომინდება ხოლმე ისევ დაუფიქრებლად გამოვხატო ჩემი ემოციები, ისევ დავუშვა ძალიან სულელური შეცდომები, ისევ ვხედავდე ზღვაში კიბეს, ისევ ვიცინოდე იმდენს… რამდენსაც ახლა შენ და ისევ ვნერვიულობდე უაზრო თემებზე, რაც ჩემთვის ღიმსღა იწვევს.
ახლა გავედი, იმდენი საქმე მაქვს, ხომ იცი, დრო ფულია, როცა არ გაქვსო და მე კიდევ არასდროს მყოფნის.
გკოცნი:*”

 

როგორ შევცვალე ჩემი მომავალი

ჯერ კიდევ მე-8 კლასში ვიყავი, როცა ამაყად გადავწყვიტე: ჩემი ბედი ჟურნალისტიკას უნდა დავუკავშირო-მეთქი.
წერა მიყვარს? მიყვარს!
საუბარი მიყვარს? მიყვარს რომელია :დ
პრეზენტაციები… ინტერვიუები… გადაცემის წაყვანა…
შენ ლაპარაკობ, მთელ სამყაროს იმორჩილებ, გრძნობ ხალხის გულისცემას, აკონტროლებ მათ ფიქრებს, აზრებს, სურვილებს…
ყველაფერი შენ გეკუთვნის, შენ მათ აბოლებ, ატყუებ, ისე აწვდი ინფორმაციასს, როგორც თავად გადაწყვეტ, სიმართლის გზას არ უხვევ, მაგრამ ყველაფერს ისე აჯერებ, როგორც შენ მეს სურს.
შენ მათი მმართველი ხარ!

მშვიდად ვაწვები სკამის საზურგეს და მსუბუქად მეღიმება…
არა-უმიზეზოდ.

ახალი წელი! კარგი რამეა ახალი წელი. თუმცა ყველაფერი მეორეხარისხოვანია, გარდა ერთისა: ახალი!
მე კი ჩემს ბლოგზე არც მომილოცავს…
და რატომ გიკვირთ?
დღეს ცხრამეტია და სწორედ დღეს დადგა ნამდვილი ახალი წელი ჩემს ბლოგზე.
ასე რომ, გილოცავთ ჩემო მკითხველებო და გისურვებთ არადროს ჩაფლულიყავით რუტინულ ყოფაში, რადგან რაც განმეორებადია, მოსაწყენი ხდება და დროდადრო უფასურდება.

19 იანვარი.
დღეს, სწორედ დღეს, მთელი ჩემი სამომავლო გეგმები შევცვალე და გადავწყვიტე:
მე არ მინდა ისეთ ქვეყანაში ვიყო ჟურნალისტი, როგორიც საქართველოა.
სადაც განათლება ძალიან დაბალ დონეზეა.
სადაც სამსახურის ძებნა თითქმის შეუძლებელია.
სადაც გადაცემამდე გზა ლოგინზე გადის…
სადაც კაპიკებზე უნდა ვიმუშავო.

არაა, არა და არა!
მე, ვაღიარებ, ბევრი ფული და კომფორტი მინდა.
არ მაინტერესებს, არის თუ არა მანდ ბედნიერება, მე მჭირდება!
ჰაერივით მჭირდება.
მე სხვა რამეც მჭირდება. მხოლოდ სტატიებით ვერ დავიკმაყოფილებ ამბიციებს.
ადამიანების მართვა მინდა.
და მეც დავფიქრდი…
არა, კი არ დავფიქრდი, დამაფიქრეს…

დღეს ჩემი ნათესავი იყო მოსული, ადამიანების ფსიქოლოგიაში კარგად ერკვევა(2 წლის განმავლობაში ეგ არჩევდა სამსახურში ვინ უნდა მიეღოთ და ვინ-არა)
დამახასიათა: ქარიზმა გაქვს, რამდენიმე წუთში შეგიძლია ადამიანი შენ მიმართ დადებითად განაწყო და დაბოლებაც მშვენივრად გეხერხებაო.
დაამატა: პიარზე გაქაჩავო.
შევიშმუშნე.
გაიღიმა: შენ ისწავლე და სამსახურის პოვნაში მე დაგეხმარებიო. პირველი კურსიდან პრაქტიკები ჩემზე იყოსო.
დავფიქრდი.
ჩავფიქრდი.
გადავწყვიტე:
დიახ… დიახ… ჩემი საქმე პიარია.
როგორც დამრიგებელმა აღმინიშნა, შენ მაინც სულ პიარზე მუშაობ, მენეჯმენტს მიამატებ და ეგააო :დ

ასე რომ, ძვირფასო საზოგადოებავ, დღეიდან გესაუბრებათ მომავალი პიარ-მენეჯერი.
ხომ იცით, თქვენი სურვილები თქვენ არ გეკუთვნით, ისინი, სულ მალე, ჩემს მფლობელობაში გადმოვლენ: )

როცა იცი… არც წუწუნს, არც ტირილს, არც შფოთვას არ აქვს აზრი.
როცა მშვიდად უნდა მივყვე, მშვიდად გავათენო ღამე, მშვიდად წავიდე გამოცდაზე და…
მშვიდადვე ამიკანკალდეს ხელი.
როცა მინდა ახლა ვინმე წინ მეჯდეს, თანაგრძნობით მიღიმოდეს და მეუბნებოდეს, რომ ხვალ… ხვალ ყველაფერი კარგად იქნება.
როცა უკვე 5 წუთი გავიდა და მეც ღიმილით უნდა მივბრუნდე და ვისწავლო. ვისწავლო. ვისწავლო.

,,საამისოდ მე ამღძრავს
მათი ახირებული თვისება-განიცადონ,ეწამონ…”

ხომ არ მინდა ოქროპირი მნათეს მსგავსად ვიცხოვრო?
ხომ არ მინდა უემოციობა?
და ხომ მინდა ადრენალინი?

და მაინც…
ნეტა დედას ახლა ეღვიძოს. ავდგებოდი და ჩავეხუტებოდი. მაშინ ყოველგვარი დაძაბულობა მომეხსნებოდა.

ყველაფერი…..: )

მე-1000

ჩემთვის…
არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ჩემს ცხოვრებაში ჩნდებიან და ქრებიან, არანაირ ან უმნიშვნელო კვალს ტოვებენ.
არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც გარკვეული ზეგავლენა აქვთ და მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ ჩემს ჩამოყალიბებაში.
არსებობენ ადამიანები, რომლებიც არც-ერთ კატეგორიაში არ ერთიანდებიან.

ამ უკანსკნელებზე ყველაზე რთულია საკუთარი განწყობის გადმოცემა.

ალბათ იმიტომ, რომ გგონია სადაცაა მოუძებნი დამოკიდებულებას ზუსტ სახელს, სიტყვას და ყველაფერი გაუფერულდება, გაჩვეულებრივდება და შენც ყოველდღიურობით დაღლილი ერიდები კიდევ ერთი ნაცრისფერის შემოტანას.

მე-1000.
რას ვიფიქრებდი… ?
დავიბენი. გაოცებისგან ხმამაღლა შევყვირე და ვერც ჩემი გაფართოებული თვალები დავიმორჩილე. Continue reading

,,ისა…:დ”

დავიკარგე. საკუთარ თავს დავემალე. თუ აზრებს.
ოცნებები გავიყოველდღიურე და ყოფით პრობლემებზე დავიყვანე.

,,პრეტროგდის კომიტეტის შეკრება… რა მოხდა?”
,,რაპალო… წელი?”
,,დიდი ბრიტანეთი-რუსეთი… რა ტერიტორიებს ეცილებოდნენ?”

ჩემი ძმა წინ და უკან დადის. პასუხს ვერ იხსენებს. სწრაფად! სწრაფად! ბოლო კითხვას ისევ ვუმეორებ. ,მოისვენე!!’ – ვუკივი.
,,ისა.. ავღანეთი და…. მ.. თუ კ.. ისა.. მ..მ.. ისა..”
მოთმინება მღალატობს – მალაკის ნ.კ.!!!!!! Continue reading

და…

ხვალ…
,,როგორმე..”
,,აქ გავიმარჯვებ და..”
,,ამას დავამთავრებ და…”
,,დაიწყება ახალი წელი და…”
,,იმას ვიყიდი და…”
,,მოვა გაზაფხული და…”
,,ამას ვეტყვი და…”
,,ამდენი წლის გავხდები და…”
,,ამან გადაიაროს და…”

და…

და არაფერი.
ისევ გაჩნდება ეს საზიზღარი ,,და”

ისევ დავაწყობთ გეგმებს. ისევ გვეგონება, რომ ბედნიერება მომავლში ზის და გველოდება.
მომავალი კი ვერასდროს გახდება რეალური, რადგან აწმყო უკვე სხვა ეტაპია და ჩვენ ხომ მიუწვდომელი გვიზიდავს.
მიუწვდომელი… ხან წარსული და ხან მომავალი.. ორივე ტკბილია. ორივე იმედებით აღსავსე და მშვენიერია. ჩვენ შეგვიძლია დაუღალავად ვაფერადოთ ჩვენს ოცნებებში და ისე ვიწამოთ.

,,ახლა ამას დავწერ და…”
და რამე შეიცვლება?

არაფერი.

1 წელი

ჩემი ბლოგი 1 წლისაა.
ვრცელი ტექტის დაწერას ვაპირებდი და ვერ ვახერხებ..
მართალია ცოტა ხნით დამიგვიანდა მოლოცვა, მაგრამ..
გილოცავ ჩემო ბლოგო:*
:D

დავიღალე. ფიზიკურად არა, ფსიქოლოგიურად.

მგონი სიგიჟის ზღვარს მივუახლოვდი. ცოტაც დააა..

წერილი მამაცალასგან 2005 წ 8 სექტემბერი

,, ნინოს!

ჩემო ლამაზო, ჭკვიანო, ამაყო და ზარმაცო ქალო, ჩემო პირველო შვილო, მიყვარხარ, მენატრები, დედას დაუჯერე, თუ ისწავლე სხვაზე ზრუნვა? თუ ისწავლე, რომ ამქვეყნად სხვაც არის შენ გარდა? ვიცი შენი გულის, ძალიან ღრმა და წრფელი სიყვარულია შიგნით, ძალიან კეთილი სული გაქვს. შენ გინდა, რომ ყველა შენით იყოს მოხიბლული, აღტაცებული, ყველა შენ გაფასებდეს, უყვარდე, ტაშს გიკრავდნენ და სამაგიერო არ გასცე? მოექეცი ყველას, როგორც გინდა შენ რომ მოგექცნენ. საბოლოო ჯამში, შენ ხარ ჩემი დამტირებელი, უფალმა ინება, რომ კიდევ მეზრუნა შენზე, შენს მომავალზე, არ წამიყვანა ზეცაში. თუ რამე მიწყენინებია მაპატიე, შვილო, მენატრები და გელოდები.

    შენი მამიკო 2005 წელი 8 სექტემბერი”

წინ!

უცებ ვიგრძენი : რაღაც…
,,ყველაფერი იდეალურად! ყველაფერი მაღალ დონეზე!” – მახსენდება რომელიღაც ნაწარმოებიდან ეპიგრაფი.
დავფიქრდი – მე ყველაფერს აუცილებლად…
აუცილებლად…

ყველაფერი გამოვა! ყველაფერი მიიღწევა!
და საერთოდ… ბედნიერება შენებაშია, როცა ყველაზე დიდი სიმძაფრით იღებ სიამოვნებას.
როცა დაღლილს იმედი გიბრწყინავს თვალებში.

ამას უშველის ერთი ღრმად ჩასუნთქვა სუფთა ჰაერის.
ამას უშველის კონცენტრირება.

ყველაზე დიდი სისუსტე საკუთარი თავის შეცოდებააო – კვლავ ვიღაც მოცლილის სიტყვები მახსენდება.

ჩემგან ყველაზე მეტს ელიან. ჩემში ეჭვი არ შეაქვთ. მუდამ ჰგონიათ, რომ მე ყველაფერი ვიცი. მღლის.
მხოლოდ დღეს ერთმა თქვა ოდნავ იმჭვნეულად. ჰაჰაააა აი ეს მინდოდა!!! ახლა კი დავუმტკიცოთ!!
სხვა გზა არ არსებობს.

სხვა გზა არ არსებობს!
ა-რა!

წინ, მიზნისკენ!
წინ!!!

კიდევ ერთი ნაბიჯი! კიდევ ერთი…
მოიკრიბე ძალა და გადადგი ერთი ნაბიჯი: )

დაინტერესებულთათვის:
სკოლაში არეულობაა-ოქროს მედალზე…
მომიწევს ყველაფრის იდეალურად შესწავლა და გამეორება.
ი დ ე ა ლ უ რ ა დ !

პოსტი არ არის…
თხოვნაა.
არ ვიცოდი როგორ მომეწერა, სად მეპოვნე.
asadiary.wordpress.com/ ჩავწერე და გაუქმებული დამხვდა.
გვანცა… თუ ჩემს ბლოგზე შემოხვალ, დამიკომენტარე, მითხარი, შეცვალე მისამართი თუ…

?

მე და ჩემი კლასი

არ მახსოვს როდის ან რატომ ჩავთვალე, რომ განსხვავებული ვიყავი.
ყველაფერი ბოლოს კი მაინც იმ გზას მიუყვება, რასაც თავიდან დალანდავ.
გუშინ კლასს ვუყურებდი და მივხვდი, რომ მომენატრება. ძალიან მომენატრება.
სიმართლეს თვალს თუ გავუსწორებთ.. კონფლიქტების უმეტესი ნაწილი ჩემი ბრალია. აბა საბაზე (გრიგოლ ხანძთელშია) რომ იტყვი ამპარტავანიაო, არ ხარ ჩასაქოლი? ან გრიგოლის პიროვნებას ,,მთლად” არ მოიწონებ? თუნდაც ,,სიძვის დიაცთან” ურთიერთობისას. რა გასაკვირია, რომ საკუთარმა ნათესავმა იაღოველი მიწოდა :)
როცა ბენ-ტოვიტზე სხვებს ეტყვი, სულმდაბალს რომ უწოდებთ და მიწასთან ასწორებთ, თავად იქცევით (ჩემი ჩათვლით) მის მსგავსად-თქო :)
როცა ქართველი მართლმადიდებლების (დიდი ნაწილის) რწმენას ფუნდამენტალიზმამდე დაიყვან და ამაყად განაცხადებ-მე იმიტომ ვსვამ კითხვებს, რომ ჭეშმარიტი მორწმუნე გავხდეო. (,,მე არ დავდივარ ეკლესიაში, არც მამაოს ვესაუბრები, მაგრამ მჯერა და არ ვსვამ კითხვებს, შენ კიდევ რაღაცებს ეძიებ და საერთოდ რას მოითხოვო” – ჩემი კლასელი :) )
როცა სიყვარულს არ გააიგივებ მხოლოდ – ,,მთავარია ძალიან თბილი და ყურადღებიანი იყოს, რომანტიკულიც!” Continue reading

მაპატიეთ:)

მეცინება.
ასე მხოლოდ მაშინ მეცინება, როცა მიზეზი არ მაქვს.
ისევ ჩემი თვითშთაგონების მეთოდი გამოვიყენე და შუა ოთახში ხტუნვა დავიწყე, შემდეგ საკუთარ თავს სარკეში თვალი მოვკარი და გიჟივით ამიტყდა სიცილი.
შემდეგ 2 წუთის მანძილზე თვალდახუჭულმა მთელი სიამოვნებით წარმოვიდგინე როგორ ვწერდი 4 თემას და ბედნიერებისგან yeahhh-იც კი წამოვიძახე.
შენ! მკითხველო! ხომ იცი, ბედნიერება შენებაშიაო? :)
ჰო და…
რა მინდოდა მეთქვა:
ბლოგს რომ ვკითხულობ, უნებურად დამწერის განწყობა მეც გადმომედება ხოლმე…
მაპატიეთ რა, ჩემს უსიამოვნო განცდებს თავზე რომ გახვევთ.
უნდა ავკრძალო პლეილისტიდან სევდიანი სიმღერები! ვსო!! მორჩა!!!! გადაწყვეტილია!!! ნამდვილად პირდაპირპროპორციულად მოქმედებს.
უბრალოდ… (აშკარად ზედმეტად და გამაღიზიანებლად მიყვარს ეს სიტყვა:დ) დღეს მივხვდი! Continue reading

მინდა გავთავისუფლდე საკუთარი თავისგან.
დავტოვო სხეული და გავფრინდე…