წყალი… წყალი… წყალი? არა, რეკლამა!
ჯერ კიდევ მაშინ, როცა 202 ქართულ ტელესივრცეში ‘ნავარდობდა’ და არც მის დამფუძვნებელს ავიწროვებდნენ თავისუფალი აზრის გამოთქმისთვის, ამავე არხზე გამოჩნდა ერთი მეტად საინტერესო რეკლამა, რომელიც საზოგადოებამ მალევე აიტაცა და როგორც ხუმრობა, ისე მიიღო. მისი გაანალიზება მეც მხოლოდ ამდენი წლის შემდეგ შევძელი, უფრო სწორად მას შემდეგ, რაც 99 ფრანკს გავეცანი.
რა არის რეკლამა? რა დანიშნულება აქვს მას და საერთოდ, რატომ იხარჯება მისთვის ასეთი დიდი თანხები?
,,კაცობრიობა რომ მონების ბრბოდ ექცია, რეკლამამ აირჩია მოკრძალევა, მოქნილობა და დამაჯერებლობა. ჩვენ ვცხოვრობთ ადამიანის ადამიანზე ბატონობის სიტემაში, რომლის წინაშე თავისუფლებაც უძლურია.”
,,ოოჰ, რომ იცოდეთ რა სიამოვნებაა თქვენს ტვინში შეღწევა, შევდივარ და თქვენს მარჯვენა ჰემისფეროში ვათავებ. თქვენი სურვილები თქვენ აღარ გეკუთვნით, რასაც მე გიბრძანებთ, თქვენც იმას ისურვებთ. გიკლავთ ალალბედზე მოისურვოთ რამე.”
– წერს ბეგბედერი.
რეკლამა ბურუსივითაა, თვალს ეფარება და ხელს გიშლის რეალობა ჯანსაღი გონებით შეაფასო.
სხვაგვარად რომ ვთქვათ, საუკეთესო გზაა ადამიანების მართვისა, რომელთაც დაავიწყებ სინამდვილეს და შენ მიერ შექმნილ ილუზიურ სამყაროს დაანახებ.
გრიგოლ რობაქიძე ერთ ძალიან საინტერესო შენიშვნას აკეთებს, რომ ქართველთათვის რაობა ფერით განისაზღვრება (ყველაფერი, არაფერი), ანუ თვალით, მხედველობით. ხელისუფლებაც ჭკვიანურად ითვალისწინებს ამას და ცდილობს ქართველი ერის თვალი ‘გააძღოს.’ გააძღოს გზებით, შადრევნებით, შენობებით… და რა არის ეს ყველაფერი, თუ არა რეკლამა?
პოსტის წერა 202–ზე არსებული რეკლამით დავიწყე. ზუსტად იგივე ხდება დღესაც, ოდნავ შეცვლილი ფორმით. ხალხი ყვირის: სამსახური… სამსახური… მთავრობა ეკითხება: სამსახური? არა, რეკლამა! და ჩამოჰყავს იგლესიასი, სტინგი, შერონ სტოუნი და ა.შ.
და რას გავს დღევანდელი საქართველო? ჭრაჭუნა, ფერად ქაღალდში შეფუთულ უხარისხო, უგემურ შოკოლადს, რომელსაც ლამაზი ფორმა აქვს. საკმარისია ჩაკბიჩო და… ყველა იმედი გაგიცრუვდება. თუმცა არც ეგაა პრობლემა, დაგარწმუნებენ, ათასჯერ შეგახედებენ, გაგიმეორებენ და ერთ დღესაც შენ აღიარებ, რომ… მაშინ შეფასებისას შემცდარხარ :დ სოფისტიკის შესახებ ხომ გსმენიათ, ჭეშმარიტებაც ხომ იმდენია ამ ქვეყნად, რამდენი ადამიანიც :დ
პროქტერის ასეთი გამოთქმა არსებობს – ”ადამიანებს კრეტინებად ნუ მიიჩნევთ, მაგრამ ნუ დაგავიწყდებათ, რომ ისინი კრეტინები არიან.”
განათლებული ლიდერები გვყავს ჩვენ, არც ერთი წამით ავიწყდებათ. ჭკვიანი იყო არქიფო სეთურიც. არ გიფიქრიათ, რომ ნატოსკენ გზა ისევე არასწორადაა აღებული, როგორც არქიფოს ‘დაგეგმარებული’ გვირაბი?
ჩვენ ვცხოვრობთ ერთ დიდ რეკლამაში, სადაც მუდმივად გვიმტკიცებენ, რომ ყველაფერი შესანიშნავადაა, რომ ეკონომიკა თურმე ძალიან დიდი სისწრაფით პროგრესისკენ მიექანება (მერე რა, რომ საშუალო ბიზნესი თითქმის აღარ არსებობს), რომ უამრავი რამ კეთდება (მერე რა, რომ სინამდვილეში დაბალი ხარისხის მასალაა), გვეუბნებიან, რომ კორუფცია მოისპო და უკვე შენი შრომით ყველაფერს მიაღწევ (მერე რა, რომ ჩემი მამიდაშვილები, რომლებმაც მაგისტრატურა ლონდონში დაამთავრეს, ჩამოვიდნენ და სანამ ნაცნობობით არ დაიწყეს მუშაობა, ისე არავინ არსად მიიღო), გვეუბნებიან, რომ ყველაზე მაგარი ერი ვართ და ა.შ.
და რა ხდება სინამდვილეში?
სინამდვილე არც თუ ისე სახარბიელოა, ამიტომ სჯობს ცხოვრებას თვალი ავარიდოთ , ვერშემდგარ რეალობაზე ვიოცნებოთ და როგორც ერთ-ერთი ბლოგის ავტორი დასაწყისშივე გვამცნობს:
,,დახუჭული თვალებით ადვილია ცხოვრება”
დავხუჭოთ თვალები, ოღონდ ერთად, სინქრონულად და პრობლემებს მაინც მიხედავენ, ვინმე ხომ მაინც გამოჩნდება-ოდესმე….: )
Like this:
4 bloggers like this post.
